சிலையொன்று கண்டேன்

சிலையொன்று கண்டேன் சிவப்பு கம்பளத்திலே

புயலென பயந்தேன் மெல்லிசையாய் சிரித்தாய்

உருண்டைகண் கண்டே பாதியிடை குறைந்தேனோ

குரல்கேட்க ஆழ்ந்துவிட்டேன் கனவிழும் வாழ்ந்துவிட

பார்வையிலென்ன வெளிச்சம் பார்த்துக்கொண்டே இறந்துவிடுவேனா

இத்தனைக் காலம் எங்கிருந்தாயோ எனக்காய்ப் பிறந்தவளே

என் கண்மணியே

காத்திருக்கிறேன் கனவுகளோடு!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *