ஆதித்யன் தனது பொரியியல் படிப்பை முடித்துவிட்டு நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து வீடு திரும்புகிறான்.சுமாரான நிறம்,படிப்பு,உயரம் என்று சாதாரன வாழ்க்கை மனிதன்தான் இந்த ஆதி.சுமாரான இவனக்கு வேலையும் கிடைக்கவில்லை.இவன் வீட்டுக்கு ஒரே பையன் என்பதால் நீங்கள் எதிர்பார்ப்பது போல் செல்லமாக வளர்க்கப்படவில்லை மாறாக கண்டிப்புடன் வளர்க்கப்பட்டான்.இவனுக்கு ஒரு ஓவியனாக  வேண்டும் என்பது இலட்சியமாக இருந்தது.ஆனால் இலட்சியம் கனவாக மாற்றப்பட்டது.

     காலையில் சுப்பிரபாதம் கேட்பதுபோல் இவன் தந்தையின் திட்டு காதில் விழும்,டேய் அந்த வேலை செஞ்சியா இந்த வேலை செஞ்சியா என்று நெருப்பாய்  விழும்.அவன் தந்தையிடம் இல்லை என்ற பதிலுக்கு அரை மணி நேரம் டிரௌசர் கிழிந்துவிடும்.

     இவனுக்கு சொத்து சேர்த்து இவனை சோம்பேரியாக்கி ஆசையை முடக்கிவிடுகிறார் இவன் தந்தை.கைகள்,கால்கள் இருந்தும் மனதளவில் ஊணமானான் ஆதி.தனக்காக தானாக உழைத்துச் சேர்த்தது எதுவுமில்லை என்பதை புரிந்துகொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து சொந்த காலில் நிற்க துணிகிறான் ஆதி.யார் அழைத்தும் போகக் கூடாது என்று உறுதியாய் இருந்து வாழ்க்கையில் நியாயமாக முன்னேறுகிறான்.

   ஒருநாள் வாழ்க்கை இவனை சக்கரம் போல் சுழற்றியதை நினைத்துக் கொண்டான்.இருண்டு போன அவனுக்கு துணையாய் நின்றது சில புத்தகங்களும்,அவன் விரும்பிய இயல் இசை நாடகமும்தான் என்பதை உணர்ந்தான்.அதில் பதினாறு வருடம் தன் மக்களின் சாவின் நீதிக்கு போராடிய சன் சர்மிலா அவர்களின் புத்தகம் மிக முக்கியமானது.இன்று அவன் கார் வீடு என்று இருந்தாலும் தனது தந்தை மற்றும் தாயையும் வந்த நிலையையும் மறவாதவனாய் இருக்கிறான்.

    அவன் இறுதியாக தனது எழுபத்திரண்டு வயதில் ஒரு ஓவியம் வரைகிறான் அதில் அவனின் தந்தையும் தாயும் இவன் பிறந்தவுடன் ஆனந்தமாய் கண்ணீரிடும் உணர்ச்சி வரையப்பட்டது.

    ஆதியின் நம்பிக்கியான வாழ்க்கையும்,அவனின் குடும்பத்தின்மேல் வைத்திருந்த காதலையும் உணர்ந்த அவன் மகள் கவிதா தனது மகனிற்கு ஆதித்யன் என்று பெயரிட்டாள்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *