ஆயிரம் ஆசை

மலரிலே மரமாய் பூத்து வியப்பித்தாய் எந்தன் பூதனவள், சிறையிட்ட கண்களின் மயக்கத்தால் மதியிட்ட இதயத்திலே சிற்றலை! குரலோதை இசையாமல் செவியறி பரமில்லா உயிராய் உறைந்துவிட, சிரிப்பினில் முகில்கட்டி திறையென்ப கவிபாடிச் சொன்னதால் கண்ணதாசனே!

இதய சிறை

கதிர்வீசும் இருள்களில்; நடைபோடும் ஏனாதியே நீயே, சுடர்விளக்கில் ஒளிரும் பழிப்பாதையை; கரையேற்றி கலைத்திடுவாய்! மசையன்கள் மைவீசி மகிழ்கொண்டால்; மதையாய் வளம்வந்து, ஆசைதனில் ஈன்றெடுத்த தாயிக்கு; முகுவாய் அறியாணையே!

இளங்காலம்

சண்டைக்கோழியின் சாயலிலே சவுக்கடியில் சிதைபட்டு, பின்னங்கால் பிடறி உச்சிமலைகளிலே உருவெடுத்து, தன் தசை நொறுக்கி விசைகொண்டு, வையகம் வெல்லும் விதை மாந்தர்களே! மகிழ்சூரியனே கடல் நீராய்த் தேங்கி, கவிபாடும், இந்நாட்டில், வான்கொண்ட நீலமாம் உன் எண்ணங்கள்!